این نوشته، ترجمه ی گزارش مخصوص انستیتوی ملی دادگستری آمریکاست (‏National Institute of ‎Justice‏) که یک موسسه ی تحقیقاتی وابسته به وزارت دادگستری است. گزارش درباره ی مسئله ی بهره کشی ‏جنسی کودکان در آمریکا بحث می کند، ولی همزمان تصویری از این معضل اجتماعی بدست می دهد که تنها ‏مربوط به آمریکا نمی شود بلکه می تواند در هر کشوری به این یا آن شکل وجود داشته باشد. به نظر من شیوه ی ‏نگرش تحقیقی نویسنده، مفاهیم مطرح شده و راه های مقابله با این معضل انسانی می توانند برای خواننده ی ‏علاقمند فارسی زبان هم مورد استفاده قرار بگیرند. بخصوص که میزان آسیب های اجتماعی مانند کودکان ‏خیابانی، فحشا بطور کلی و بخصوص فحشای کودکان زیر 18 سال در سالهای اخیر در کشور ما ایران هم بسیار ‏بالا رفته است. طبق گزارشات بین المللی، امروزه کشور ما هم مانند بسیاری از کشورهای دیگر، منبع، راه ‏ترانزیت و مقصد در رابطه با قاچاق جنسی زنان و کودکان است. امیدوارم این گزارش بتواند گام کوچکی برای ‏بررسی های دقیق این آسیب بزرگ اجتماعی در کشور ما باشد.‏

نریمان رحیمی

بهره کشی جنسی تجارتی از کودکان

درباره ی آن چه می دانیم و برای مقابله با آن چه می کنیم؟

‏ ‏

بهره کشی جنسی تجارتی از کودکان، آزار و سوء استفاده از یک کودک برای سود اقتصادی ‏است. این نوع بهره کشی شامل آزار بدنی و فیزیکی، پورنوگرافی، فحشا و قاچاق کودکان برای ‏مقاصد غیر قانونی است. با اینکه در سالهای اخیر تلاش شده که تعریف بهتر و دقیق تری از بهره ‏کشی جنسی تجارتی از کودکان داده شود، با این حال هنوز باید کارهای بیشتری برای علنی کردن ‏این نوع بهره کشی در جامعه و راه های مقابله با آن انجام شود.‏

موارد شناخته شده ی این نوع بهره کشی جنسی از کودکان رو به افزایش است. کودکان دزدیده ‏می شوند و به عنوان کارگر جنسی در بخش صنعت جنسی (‏sex industry‏) به کار گرفته می ‏شوند. بعضی خانواده های فقیر به امید فراهم کردن یک زندگی بهتر برای بچه های شان،‏ آنها را ‏به قاچاقچیان انسان می فروشند. مدارک مستندی وجود دارند که نشان می دهند این بچه ها ‏بصورت زندانی و برده در زیرزمین ها و مکان های مخفی نگهداری می شوند. آنها کتک می ‏خورند، گرسنگی می کشند و مورد تهدید و بهره کشی جنسی قرار می گیرند.‏

در ایالات متحده آمریکا، بهره کشی جنسی از کودکان بخاطر پول، بیشتر توسط خانواده و دوستان ‏خانوادگی انجام می شود. اغلب دایره ی بسته ی بهره کشی از آنجا آغاز می شود که یکی از ‏بزرگترهای خانواده یا دوستان خانوادگی، کودکی را که زیر مراقبت اوست مورد سوء استفاده ی ‏جنسی قرار می دهد. این موضوع می تواند بسرعت به تعداد بیشتری از کودکان در همان محیط، ‏به عکس برداری و فیلم برداری از سوء استفاده ی جنسی و پخش آنها در اینترنت بکشد.‏

ارگان های قضایی نقش مهمی در شناسایی بهره کشی جنسی تجارتی، بخصوص در موارد ‏سازمان یافته ی آن دارند. این موارد سازمان یافته شامل آزار و اذیت مداوم کودکان، شبکه ی ‏بهره کشان بزرگسال و دزدیدن و قاچاق کودکان بعنوان کالای جنسی هستند. همانطور که ‏تکنولوژی و ارتباطات پیشرفته تر می شوند و مسافرت به نقاط دیگر جهان ساده تر انجام می ‏گیرد، همانطور هم شکل های مقابله با بهره کشی جنسی تجارتی از کودکان باید پیچیده تر و کامل ‏تر و بهتر شوند. ‏

گستردگی مسئله چقدر است؟

تا امروز تلاش مشخصی برای جمع آوری اطلاعات مستند درباره ی گستردگی بهره کشی جنسی ‏تجارتی از کودکان صورت نگرفته است. مانند دیگر جرایم باصطلاح "غیر علنی"، بزرگترین ‏چالش در ارزیابی اینکه مشکل چقدر عمومیت دارد، در دانستن موارد شناخته نشده ی مسئله است. ‏به عبارت دیگر دانستن این موضوع که در برابر هر گزارش این نوع بهره کشی، چه تعداد مورد ‏گزارش نشده وجود دارد؟

در سال 1996 کنگره ی آمریکا "واحد کودک مورد بهره کشی" را در "مرکز ملی برای کودکان ‏گمشده و مورد بهرکشی قرار گرفته (‏NCMEC‏)" تاسیس کرد. دو سال بعد، این مرکز یک خط ‏تلفنی رایگان و یک سایت اینترنتی به نام خط رایانه ای خبردهی (‏Cyber Tipline‏) به راه ‏انداخت تا افراد جامعه راحت تر بتوانند موارد بهره کشی جنسی از کودکان را اطلاع دهند. از ‏سال 1998 تا 2004 تعداد تقریبی 300 هزار مورد در رابطه با بهره کشی جنسی از کودکان ‏گزارش شد (جدول 1).‏

افزایش تعداد گزارش هایی که به مرکز اطلاع رایانه ای داده شده می تواند به چند دلیل مختلف ‏مربوط باشد:‏

• آگاهی روز افزون از راه هایی که از طریق آنها می توان موارد بهره کشی جنسی کودکان ‏را اطلاع داد.‏

• افزایش سریع استفاده ی جهانی از اینترنت.‏

• وجود قانون فدرال مربوط به اینکه ارائه کنندگان خطوط اینترنتی‎ ‎موظفند موارد ‏پورنوگرافی کودکان را به مرکز ملی برای کودکان گمشده و مورد بهره کشی قرار گرفته ‏گزارش دهند.‏

• افزایش شیوع موارد بهره کشی جنسی از کودکان.‏

مرکز ملی برای کودکان گمشده و مورد بهره کشی قرارگرفته، تخمین می زند که 1 کودک از هر ‏پنج کودک در میان دختران، و 1 کودک از هر 10 کودک در میان پسران، پیش از آنکه به مرحله ‏ی بزرگسالی برسند مورد سوء استفاده یا آزار جنسی قرار می گیرند. از این موارد، تعداد کمتر از ‏‏35 درصد به مقامات مسئول گزارش می شوند. متاسفانه داده هایی که این تخمین ها بر اساس آنها ‏قرار گرفته اند، ناکامل هستند.‏

مصاحبه با افسران پلیس، مددکاران مسئول کمک به قربانیان و- اگر امکان پذیر باشد- قربانیان و ‏مجرمین می تواند به درک بهتر ما از وضعیت کمک کند. داده های دقیق تر درباره ی بهره کشی ‏جنسی تجارتی از کودکان، برای ارائه ی بهتر روش های پیشگیری و جلوگیری از این مشکل ‏لازم هستند.‏

سوء استفاده و آزار ادامه دار، به کار گیری و بهره کشی

بررسی سابقه ی موارد مربوط به قربانیان بهره کشی جنسی کودکان، موضوع ادامه دار بودن ‏سوء استفاده و آزار جنسی کودک را آشکار می کند. این یک روند ادامه دار است که معمولا از ‏سوء استفاده ی یکی از اعضای خانواده شروع می شود. (جدول 2)‏

--------------------------------------------------------------------------------

عضو بزرگسال خانواده یا دوست خانوادگی از کودک سوء استفاده ی جنسی می کند.‏

--------------------------------------------------------------------------------

شخص بزرگسال بطور مداوم کودک را مورد سوء استفاده قرار می دهد.‏

--------------------------------------------------------------------------------

شخص استفاده جو و آزاردهنده، بدنبال کودکان دیگر است.‏

--------------------------------------------------------------------------------

عکس و ویدئوی کودکان از طریق اینترنت میان استفاده جویان جنسی تقسیم می شود.‏

--------------------------------------------------------------------------------

عکس ها و ویدئوهای کودکان از طریق اینترنت فروخته می شوند.‏

--------------------------------------------------------------------------------

اعضای بزرگسال خانواده یا دوستان خانوادگی، کودکان را در اختیار دیگران قرار می دهند. ‏

--------------------------------------------------------------------------------

کودکان، دزدیده شده و برای کار فحشا و توریسم جنسی به فروش می رسند.‏

--------------------------------------------------------------------------------

جدول 2 – منبع: بررسی سابقه ی پرونده های بهره کشی جنسی کودکان.‏

یک مطالعه روی مسئله ی به کار گیری کودکان که بر اساس بررسی فعالیت های مددکاران ‏اجتماعی کودکان و نوجوانان و مصاحبه با ارگان های دولتی و غیردولتی قرار دارد، تخمین می ‏زند که پااندازان (‏pimps‏) کنترل حدود 50 درصد دخترانی را که در ایالات متحده به فحشا کشیده ‏شده اند در دست دارند ‏ ‏. پااندازان، ایستگاه های اتوبوس، پاساژها و مراکز خرید را برای پیدا ‏کردن دختران فراری بدون پول و کار زیر نظر دارند. این پااندازان یا دستیاران شان، با کودکان ‏دوست می شوند و در ازای رابطه ی جنسی با آنها برای شان غذا، لباس، لوازم آرایش یا بازی ‏های ویدویی تهیه می کنند.‏

احتمالا پااندازان از وابستگی عاطفی و اقتصادی کودکان برای فروش خدمات جنسی در ازای پول ‏و برگرداندن آن پول به خود پااندازان استفاده می کنند. در طول زمان، این رابطه، کمتر عاطفی و ‏بیشتر قراردادی می شود چون پااندازان برای حداقل درآمدی که کودکان باید به آنها تحویل بدهند ‏مرزی تعیین می کنند. برای مثال در یک مورد، یک پاانداز دخترانی را از ونکوور کانادا به کار ‏گرفته بود و آنها را به جزایر هاوایی منتقل کرده و مدارک آنها را ضبط کرده بود تا نتوانند آن ‏کشور را ترک کنند. آن دختران را با مواد مخدر تخدیر کرده و دست و پای آنها را بسته بودند. به ‏دختران گفته بودند که اگر مطیع نباشند، عکس های آنها را هنگام عمل جنسی، برای مجلات و ‏خانواده های آنان می فرستند ‏. ‏

قاچاقچیان انسان همچنین با متقاعد کردن خانواده ها بوسیله ی نمونه های باصطلاح "موفق"، بچه ‏ها را به کار می گیرند. به خانواده ها گفته می شود که بچه های آنها در یک محیط امن تر زندگی ‏خواهند کرد و مراقبت بهتری از آنها می شود و به آنها مهارت های کاری آموزش می دهند. در ‏بعضی موارد بخشی از درآمد کودکان را به خانواده ها بر می گردانند (بعضی اوقات حتی یک ‏‏"قرارداد بدهی" نوشته می شود که خود این قرارداد اهرمی می شود برای اجبار کودکان به ‏فحشا).‏

یک مطالعه در کشور مکزیک نشان داد که دختران 14 تا 17 ساله هنگام ورود به شهر تیوخانا، ‏بوسیله ی دلالان و بهره کشان محلی به کار گرفته می شوند، آنها را کتک می زنند و تهدید می ‏کنند که خانواده های شان را اذیت خواهند کرد. وسایل دیگری هم برای کنترل کودکان و کشیدن ‏آنها به فحشا به کار گرفته می شود: از قبیل مواد مخدر و یا نگهداری کودکان در محل های دور ‏افتاده و بدون ارتباط با دیگران. علاوه بر بهره کشی جنسی در فاحشه خانه ها و خیابان ها، ‏دخترانی که در این بررسی درباره ی آنها تحقیق شده بود در مکان های مختلفی به کار فحشا وا ‏داشته شده بودند. مکانهایی مانند هتل ها، خوابگاه ها، پارک ها، ایستگاه های اتوبوس، بار ها و ‏کلوب های شبانه، سالن های زیبایی و ماساژ و همینطور آژانس های مدل های زیبایی و دختران ‏اسکورت (دخترانی که برای مدت قرارداد بعنوان همراه ِ خریدار، تمام وقت در اختیار او هستند).‏

بزرگسالانی که خواستار رابطه ی جنسی با کودکان هستند توسط پیشخدمت ها، دربان ها، راننده ‏های تاکسی، متصدیان هتل، گاردهای کلوب های شبانه، کارکنان پارکینگ ها و دستفروشان ‏معرفی و راهنمایی می شوند ‏. ‏

بهره کشی جنسی تجارتی کودکان چگونه سازماندهی می شود؟

اطلاعات قابل اطمینان در این مورد، در رابطه با نوع آدم ها و شبکه هایی که دست اندرکار ‏هستند کم است. اطلاعات موجود، حاصل تعداد کمی موارد تحقیق و گزارش سازمان های غیر ‏دولتی هستند که هیچکدام شان تصویر کاملی از مسئله ی بهره کشی جنسی تجارتی از کودکان ‏ارائه نمی کنند. ‏

تحقیقات بر اساس مصاحبه با پااندازان و کودکان قربانی بهره کشی جنسی در چند شهر ایالات ‏متحده نشان داد که بیشتر پااندازان کنترل یک تا سه دختر را همزمان در دست دارند و طبق ‏خطوط زیر عمل می کنند ‏: ‏

حداقل نیمی از آنها در سطح محلی عمل می کنند و وابسته به یک شبکه ی بزرگ بزهکاران ‏نیستند.‏

حداقل یک چهارم آنها با شبکه های بزهکار درون-شهری مربوط بوده و بطور مرتب بدنبال به ‏کار گرفتن دختران جدید هستند. این شبکه های درون-شهری اغلب در کار فروش مواد مخدر و ‏فحشا هستند.‏

حدود 15 درصد پااندازان با شبکه های بزهکار منطقه ای یا کشوری مربوط اند و این شبکه ها ‏بخوبی سازماندهی شده اند و منابع مالی زیادی در اختیار دارند. پااندازان مربوط به این شبکه ها ‏به سادگی و از طریق تلفن های همراه با هم مربوط هستند و از یکدیگر پشتیبانی کرده و امکانات ‏در اختیار هم قرار می دهند. بعنوان مثال در مورد به کار گیری، انتخاب، معرفی و نقل و انتقال ‏دختران جدید و یا در مواردی پیدا کردن دخترانی که از چنگ پااندازان قبلی شان فرار کرده اند.‏

حدود 10 درصد پااندازان به نظر می رسد که وابسته به شبکه های بین المللی جرایم جنسی هستند ‏و از طریق آنها بطور فعالی در قاچاق بین المللی کودکان شرکت دارند. برخی از پااندازان ‏همچنین بخشی از شبکه های بین المللی مواد مخدر هستند و می توانند از کودکان برای انتقال مواد ‏مخدر به ایالات متحده و یا جابجایی آن در درون کشور استفاده کنند. ‏

فاحشه های نوجوان: قربانی، نه بزهکار

وقتی کودکان قربانی بهره کسی جنسی تجارتی مورد توجه مسئولان قرار می گیرند، افکار ‏عمومی اغلب آنها را بعنوان فاحشه های نوجوان در نظر می گیرد ولی این یک توصیف دقیق ‏نیست. مسئله این است که وقتی کودکی با امکانات بسیار محدود، زیر دست یک بزرگسال ‏خودفروشی می کند، عموما بخاطر آن است که این عمل وسیله ای برای بقای اوست. همچنین ‏مفهوم "فاحشه ی نوجوان" از این مسئله چشم پوشی می کند که حقوق قانونی کودکان در مورد ‏رفتار جنسی با آنها بخاطر نابالغ بودن از نظر احساسی و جسمی و نیاز به محافظت از بزرگسالان ‏سودجو، از حفاظت بیشتری در سیستم قانون برخوردار است. بنابراین، این مهم است که قربانیان ‏بهره کشی جنسی کودکان با بزهکاران اشتباه نشوند. ‏

نقش هایی که در قاچاق سازمان یافته انسان عمل می کنند

نقش هایی که در کار قاچاق سازمان یافته ی انسان وجود دارند عبارتند از:‏

• سرمایه گذاران یا "سازمان دهندگان" که برای عملیات قاچاق انسان و نظارت بر شرکت ‏های غیرقانونی، پول و وسایل تهیه می کنند .‏

• اعضای باندها که بدنبال کودکان جدید هستند و از خانواده های آنها پول جمع آوری می ‏کنند.‏

• افرادی که کودکان را میان کشور اصلی، کشورهای سر راه و کشورهای مقصد حمل و ‏نقل می کنند.‏

• کارمندان ادارات دولتی که برای تهیه ی اوراق هویت و مدارک ورود و خروج کودکان ‏از مرزها، رشوه می گیرند.‏

• خبرچینانی که درباره ی مراقبت مرزی، فعالیت های پلیس و روش کار ماموران ‏مهاجرت اطلاعات جمع می کنند.‏

• کسانی که در کشورهای مقصد مسئول جمع آوری پول حاصل از فروش کودکان هستند. ‏این مبلغ می تواند تا 30 هزار دلار یا بیشتر باشد.‏